میدانی چقدر دلم می خواست بنویسم....

چقد ردلم لک زده برای صدای خودکاری که روی کاغذ می دود...من انگار در تمام زمان ها گم شدم می دوم و می دوم و می دوم.....

چقدر دلم می خواهد بایستم و نگاه کنم...آهسته قدم بردارم ..دستهایم را در جیب بارونیم فرو کنم و آهسته گام بردارم و نگاه کنم آسمان را...ابرها را..و برگهای سمج درختان را که خیال ریختن ندارند....

یک فنجان چای با بخاری ملایم...کنار پنجره و تو هی نگاهم کنی و من هی بخندم و تو هی حرف بزنی و من لبهایت را در نگاهی طولانی بنوشم....

کاش زمان می ایستاد...و ما آهسته آهسته آهسته.....فقط نگاه می کردیم....

نوشته شده در 2008/11/16ساعت 22:10 توسط مریم| |